ΟΙ ΚΑΛΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ 1. Ό στύλος της γης Κάτω από τη γη υπάρχει ένα μεγάλο δένδρο, ωσάν στηλος πελώριος και γερός, και βαστάει τη γη. Έτσι έλεγαν οι παλαιότεροι. Εκεί κάτω ευρίσκονται όλο το χρόνο οι Κάλικάντζαροι και δουλεύουν νύκτα και ημέρα. Προσπαθούν να κόψουν το στυλό. πού βαστάει τη γη. γιατί θέλουν να την άδουν να γκρεμίζεται και να γελούν. Κτυπούν λοιπόν με μικρά τσεκουράκια και πριονίζουν με πριονάκια. Κάθε χρόνο, μόλις ζυγώνουν να το κόψουν, να σου και έρχονται και τα Χριστούγεννα. —"Άιντε, πάμε τώρα να γλεντήσαμε λίγο επάνω στη γη, πειράζοντας τους ανθρώπους, γιορτές ημέρες πού ήρθαν. Πάμε, και στο γυρισμό μας το υποσκάβομε. Έρχονται λοιπόν κοντά μας. Στο γυρισμό τους όμως ευρίσκουν το δένδρο να έχει θρέψει. Και τότε αρχίζουν πάλι από την αρχή. Ευτυχώς πού είναι κουτούτσικοι οι Καλικάντζαροι, για τούτο κάθε χρόνο πάντα τα ιδία κάμνουν και πάντα τα ίδια παθαίνουν με τούτο το θεόρατο δένδρο, πού κρατάει τη γη ολόκληρη με τα χωριά της και με τις πολιτείες της.
2. Ό μυλωνάς και ό Καλλικάντζαρος.
Μια φορά Ένας μυλωνάς είχε ωραία φωτιά με κάρβουνα στο μύλο του και έψηνε μια σούβλα κρέας. Εκεί πού γύριζε τη σούβλα του, βλέπει στην άλλη μεριά έναν Κάλλικάντρο και γύριζε μια σούβλα με βατράχους! Λεν του αμέλησε διόλου. Ύστερα από λίγο τον έρωτα ό Καλικάντζαρος πώς τον λέγουν. —Εαυτό με λέγουν, του λέγει ό μυλωνάς. Εκεί πού γύριζε τη σούβλα και το κρέας ήταν ροδο-κόκκινο και μοσχομύριζε, ό Καλικάντζαρος. βάζει την δική του σούβλα με τους βατράχους επάνω στο κρέας. Ποτ! δεν αργεί ό μυλωνάς και του φέρνει μια με ένα αναμμένο δαυλί και, καθώς ό Καλικάντζαρος ήταν γυμνός, τον κατάκαψε! Φωνές και κακό ό Καλικάντζαρος! — Βοηθάτε, αδέρφια, γιατί μ' έκαψαν! — Βρω, ποιος σ' έκαψε; του λέγουν οι άλλοι Καλλικάντζαροι απ' έξω. —Ό Εαυτός μ' έκαψε, τους λέγει εκείνος από μέσα. —Αμα σαν κάηκες από τον εαυτό σου, τί σκούζεις έτσι; Και έτσι την έπαθε ό καλός σου ό Καλικάντζαρος, γιατί ό μυλωνάς φάνηκαν εξυπνότερος του.
|
ΑΝΑΜΟΝΗ
|
|||
 |
|||
